همه چيز و هيچ چيز

(بدون عنوان)

amir210108 — Sat, 07 Oct 2006 06:47:00 GMT

مي خواهم شرحي از حال و هواي اكثر انسانهاي امروزي بگويم كه صدها آه بر دل به جاي مي گذارد …

نفسها در سينه حبس است

آدمها با هم ديگر در جنگند

اعتمادي به كسي نيست

عشق و هم نفسي در قلب بي هوسي نيست

قلب زندگي شكسته است

نفسها در سينه به حبس ابد نشسته است

از ته دل هيچ كي به هيچ كسي دل نمي بندد

از ته دل ديگر هيچ كس نمي خندد …

چرا بايد اين گونه بود ، تا چه زمان مي توان سكوت نمود .

به چه بهايي ، به مردن جسم و قلب سالم يا سرگردان نمودن ارواح .

شمايي كه در انديشه خود شكست خورده ي دنيا مي باشيد ، دست در دست حق متعال قرار داده و با زمزمه هاي اتشين دردها را شناور نماييد .

تنها داروي شفا بخش بشر يك رنگي و پاك دلي است .

هيچ دلي دردمند نخواهد ماند ، فقط با اين شرط كه زنده دل باشي و روح خود را آزار و شكنجه ندهيد .

و محبت را از هيچ بنده اي دريغ و بيهوده ندانيد .

(بدون عنوان)

amir210108 — Sat, 30 Sep 2006 11:29:00 GMT

می گذشتم شبی از كوچه تنهايي خويش

نا اميد از همه كس ، غرق در فكرت ، شيدايي و رسوايي خويش

كوچه نوری بجز از تابش مهتاب نداشت

و در آن نيمه شب ، لحظه هم در گذر ثانيه ها تاب نداشت

عشق از دفتر پر حادثه اش ، كلماتی به من ِ غم زده انشا می كرد

و دل بی تابم ، در حضور من و آن خلوت شب

بيم از آن عشق پر از افسون را ، خوب حاشا می كرد

***

ناگهان باز شد از كوچه دل پنجره ای

و گلی سرخ غريبانه به پايين افتاد

گر چه بر چهره حيرت زده ام مي خنديد

ليك رخساره اش از درد گواهی ميداد

درد ِسختی ناگاه ، سينه ام را بفشُرد

دلم از آن گل سرخ ، زودتر می پژمرد

تاخت بر ذهن پر از دغدغه و آشوبم

يك سؤال كوتاه ، كه پی ِ پاسخ آن به هر دری ميكوبم

كه چرا انسانها ؟ ؟

غافل از راز درون گل سرخ

بهر ِ يك لحظه هوسرانی خويش

همچو جلاد گل از شاخه جدا می سازند

و پس از لذت كوتاه خود از پنجره ای

گل پرپر شده در كوچه رها می سازند

***

چهره گل از درد ، سخت در هم شده بود

زير احساس گناهی سنگين ، كمرم خَم شده بود

نا خداگاه به كف بگرفتم ، آن گل سرخ تماشايي را

گرچه با ديده خود می ديدم ، خطر ِ تـُهمت و رسوايي را

در ته ِ تُنگ ِ دلم جا دادم ، ساقه آن گل پرپر شده را

آب دادم با اشك ، ريشه های تهی از قطره باور شده را

غنچه های گل سرخ

در درون دل من وا شده بود

و سراپای وجودم از شوق ،

زندگی بخش و مسيحا شده بود

بوی ِعطر ِ گل سرخ ، در مشام ِ همه رهگذران مي پيچيد

چشمهای گل سرخ ، غافل از وسوسه نا اهلان ، با همه مي خنديد

شاخ و برگش چو نسيم ، هر طرف پر ميزد

و ز ديوار دلم ، به همه سر ميزد

دلم از غيرت و غم خون شده بود

زين همه بی مهری ، باز مجنون شده بود

خواستم بار دگر تا به كف آرم او را

باز گردانمش آن حجب ِ خوش و نيكو را

ناگهان رفت در اعماق وجودم خارش

خشمگين گشتم و ياد آمد باز ،

آن شب و كوچه و آن پنجره و ديوارش

بعد يك لحظه تفكر گفتم :

شايد اين گل آن شب

دل ِ پر مهر ِ كسی همچو مرا آزردست

كو در آن نيمه شب از پنجره ای

آن گل سرخ به من بـِسپردست !!

(بدون عنوان)

amir210108 — Sat, 26 Aug 2006 20:56:00 GMT

تو با من خنده هایت مال مردم

تمام غصه هایت مال من شد

تمام برگهای سبز دفتر

خشکیده و غرق ماتم شد

گلای قالی قلبم که خشکید

تمام اشک هایم غرق خون شد

شبای منتظر مانده به درشد

نگاهه پرزشوق مبحوس ماتم شد

هوسهایت در اغوش من افتاد

وفای جان گدازت ازیاد به سر شد

می توان از شهر شب بدها گذشت عابر پس کوچه های نور بود

می توان همسایه مهتاب شد صاحب گل دسته های نور بود

می توان در کوچه های زندگی پاسخ لبخند را با یاس داد

می توان جای غروب عشق را با طلوع ساده ای احساس کرد

می توان شب را به روی روز گفت ساقر ابر بهاری را گشود

می توان در ظلمت شبهای تار نوری از شبهای امید را سرود

می توان در امتداد زندگی مرغ خوشبختی را یاد کرد

می توان در دشت غمهای خزون برگی از نور محبت را گشود

می توان در امتدادعاشقی قلب سنگی را به گلستان محبت را برد

می توان هر لحظه هر جا عاشق و دلداده بود

(بدون عنوان)

amir210108 — Thu, 24 Aug 2006 20:31:00 GMT

در اوج قدرت انسان باش ودر اوج عشق معصوم

قسم خوردم که اسمت جاودانه

حک کنم در دلم بی بهانه

حالاکه من تورا میپرستم

تومیگی نیستی انچه هستم

به من گفتی دگر دوسم نداری

برای من دگر وقتی نداری

نمی دانی چه حالیست دروجودم

تورا خواهم بدون تو ندانم

نمی دانم بدونه تو چه هستم

بسی غمگین بسی گریان نشستم

به امید یه روز بودن کنارت

کنم هرشب دعا با پروردگارم

کا یارم باد همیشه در پناهش

منم باشم همیشه چشم به راهش

(بدون عنوان)

amir210108 — Thu, 24 Aug 2006 08:11:00 GMT

کجاست همه ی اون حرفای عاشقونه

دل منو گرفتی شکستی بی بهونه

دل رو به زور گرفتی با شادی هاش نشستی

هرکاری خواستی کردی بعدش تنهاش گذاشتی

اول قصه که بودیم لیلی قصه ها بدم

حالا که کمی گذشت خسته و بی طاقت شدی

تو لحظه های انتظار همیشه من تازه بودم

حالا که کمی گذشت مثل فیلم تکراری شدم

دیدی چه زود خسته شدی بیگانه و غریب شدی

واسه قرار عاشقی فراری و بی میل شدی

قبلا که خیلی ناز بودی واسه شب هام تو ماه بودی

حالا اونقدر غریب شدی که یاد من نمی کنی

یه شب نبود به یاد تو شب ها واسم تموم نشه

یه شب نشد توی شب ها گل چشات پرپر بشه

الان واسه موندن تو خداخداها می کنم

واسه رسیدن به تو نذر و نیازا میکنم

هروز واست نامه می دم اما جوابی ندیدم

هروز واست از باغچمون گل شقایق می چینم

قناری قشنگ من ستاره شبای من

بازم بیا سری بزن تواین شبای بی صدام

دنبال نگاه ها نرو چون میتونند گولت بزنند. دنبال دارایی نرو چون کم کم افول می کنه.دنبال کسی باش که

باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یک لبخند می شه یه روز تیره رو روشن کرد. کسی رو پیدا کن که تو رو

شاد کنه.

دقایقی تو زندگی هستند که دلت برای کسی اونقدر تنگ می شه که می خواهی اونو از رویات بکشی بیرون و

توی دنیای واقعی بغلش کنی.

رویایی رو ببین که می خوای.جایی برو که دوست داری. چیزی باش که می خوای باشی.چون فقط یه جون

داری و یک شانس برای اینکه هر چی دوست داری انجام بدی.

آرزو میکنم به اندازه ی کافی شادی داشته باشی تا خوش باشی. به اندازه ی کافی بکوشی تا قوی باشی.به

اندازه ی کافی اندوه داشته باشی تا یک انسان باقی بمونی و به اندازه ی کافی امید تا خوشحال بمونی.

همیشه خودتو جای دیگران بذار اگر حس می کنی چیزی ناراحتت می کنه احتمالا دیگران رو هم آزار

میده............

آدما لزوما بهترین چیزها رو ندارن.اونا فقط از اونچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو می برن.

شادی برای اونایی که گریه می کنند و یا صدمه می بینند زنده است. برای اونایی که دنبالش می گردند و

اونایی که امتحانش کردند. چون فقط این ها هستند که اهمییت دیگران رو تو زندگیشون می فهمند.

عشق با یک لبخند شروع می شه با یک بوسه رشد می کنه و با اشک تموم می شه. روشن ترین آینده

همیشه روی گذشته فراموش شده شکل می گیره.نمی شه تا وقتی که دردها و رنجها رو دور نریختی توی

زندگی به درستی پیش بری.

وقتی به دنیا اومدی تو تنها کسی بودی که گریه میکردی و بقیه می خندیدند.سعی کن یه جوری زندگی کنی که

وقتی رفتی تنها تو بخندی و بقیه گریه کنن

(بدون عنوان)

amir210108 — Wed, 23 Aug 2006 13:00:00 GMT

شاخه گلی شکسته

پرنده ای پر شکسته

با یه قلبی غم نشسته

پی یاردل شکسته

بین این درای بسته

عبور تلخ رفاقت

توی این روزای برفی

صدای اواز جغدا

واسه رفتن محبت

ضخمای سخت جدایی

توی اوج عشق و عادت

هوس از روی نامردی

تا همیشه تا به اخر

حسرت یه بار رسیدن

اشکای تلخ ندیدنی

رفتن کبوتر بخت

شروع یه قصه تلخ

واسه داشتن یه سایه واسه مهرشون نجنگم

کمکم کن یه ستاره بچینم از اسمونت

با یه شاخه محبت بچینم از دشت مهرت

کمکم کن که بتونم واسه تو یه همزبون شم

توی کوچه های قلبت یه عابر بی نشون شم

کمکم کن نتونم بمونم تنها و بی کس

که واسه داشتن یه غم خوار بشم یه راز پراز درد

کمکم کن که بسازم کلبه ای از جنسه شیشه

توی قلبه نیمه جونم که بمونه یارم توش همیشه

کمکم کن که بخونم بازم از عشق واسه ی یار

مثل بلبل که میخونه قصه ی شیرین و فرهاد

اره میخوام که نمونم مثل سایه تک وتنها

اره مبخوام با تو باشم تا اخر قصه یلدام

کمکم کن که دوباره دل به سایه ها نبندم

(بدون عنوان)

amir210108 — Tue, 22 Aug 2006 05:46:00 GMT

حالا که خط کشیدند زمین را
حالا که پیشِ چشم ما یارکشی کردند
باشد ...

نیم‌کت ذخیره‌ در کار ما نیست
با برانکار از زمین بیرون می‌آییم
بگذار روی ما خطا کنند
جز به جرزنی برنده نیستند
زمین می‌داند حق با برنده نبوده هیچ وقت

با احساس ما بازی کنند
به تو گل بزنند
چشم مستت را تو فقط نبند

تیم ما پیراهنِ مارک‌دار نمی‌پوشد
بی سپانسر حال می‌دهد بازی

یک بازیِ تمیز
تمیز یعنی قشنگ
بی‌هوسِ گل زدن
خراب یعنی
ما که یک زمین بیشتر نداریم
بهترین دروازه‌بانت می‌شوم
بی‌خط، بی‌نشان

خلاص

(بدون عنوان)

amir210108 — Mon, 21 Aug 2006 12:03:00 GMT

مبعث پیامبر بزرگواره اسلام حضرت ختمی مرتبت بر تمام دوستان و مسلمانان مبارک باد.

نه به ابر نه به آب نه به برگ نه به اين آبي آرام بلند
نه به اين خلوت خاموش كبوترها
نه يه اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام
من به اين جمله نمي انديشم
من مناجت درختان را هنگام سحر
رقص عطر گل يخ را در باد
نفس پاك شقايق را در سينه ي كوه
صحبت چلچله ها را با صبح
نبض پاينده ي هستي را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه ي گل
همه را مي شنوم مي بينم من به اين جمله نمي انديشم!
به تو مي انديشم
اي سراپا همه خوبي
تك وتنها به تو مي انديشم
همه وقت همه جا من به هر حال كه باشم به تو مي انديشم
تو بدان اين را تنها تو بدان
تو بمان با من ....تنها تو بمان
جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب
من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند
اينك اين من كه به پاي تو در افتادم باز
ريسماني كن از موي دراز تو بگير تو ببند
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ي ابر هوا را تو بخوان
تو بمان با من... تنها تو بمان
در رگ ساغر هستي تو بجوش
من همين يك نفس از جرعه ي جانم باقي ست
آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش ....

(بدون عنوان)

amir210108 — Sun, 20 Aug 2006 13:48:00 GMT

خيلي سخته غرورت رو واسه يه نفر بشکني بعد بفهمي دوستت نداره
خيلي سخته دوسش داشته باشي اما نتوني باهاش بموني
خيلي سخته گريه کني ولي بهونه نداشته باشي
خيلي سخته صميمي ترين دوستت بهت خيانت کنه
خيلي سخته کسي که تمومه زندگيت رو به پاش ريختي با بي رحمي تو چشات نگاه کنه بگه :
« دوستت ندارم »
خيلي سخته مجبور باشي سخترين چيزا رو تحمل کني
خيلي خيلي خيلي سخته

کمکم کن کمکم کن نذار اینجا بمونم تا بپوسم
کمکم کن کمکم کن نذار اینجا لب مرگو ببوسم
کمکم کن کمکم کن عشق نفرینی بی پروایی می خواد
ماهی چشمه ی کهنه هوای تازه ی دریایی می خواد

دل من درياییه چشمه زندونه برام
چکه چکه های آب مرثیه خونه برام
تو رگام به جای خون شعر سرخه رفتنه
تن به موندن نمی دم موندنم مرگ منه

عاشقم مثل مسافر عاشقم عاشق رسیدن به انتها
عاشق بوی غريبانه ی کوچ تو سپیده ی غريب جاده ها
من پر از وسوسه های رفتنم رفتن و رسیدن و تازه شدن
توی یک سپیده ی طوسی سرد مسخ یک عشق پر آوازه شدن

کمکم کن کمکم کن نذار این گمشده از پا در بیاد
کمکم کن کمکم کن خرمن رخوت من شعله می خواد
کمکم کن کمکم کن من و تو باید به فردا برسیم
چشمه کوچیکه برامون ما باید بريم به دريا برسیم

دل ما دریاییه چشمه زندونمونه
چکه چکه های آب مرثیه خونمونه
تو رگ بودن ما شعر سرخه رفتنه
کمکم کن که دیگه وقت راهی شدنه

(بدون عنوان)

amir210108 — Sat, 19 Aug 2006 06:19:00 GMT

اما من و تو
دور از هم مي پوسيم
غمم از وحشت پوسيدن نيست
غمم از زيستن بي تو ٬ دراين لحظه ي پر دلهره است
ديگر از من تا خاك شدن راهي نيست
از سر اين بام
اين صحرا ، اين دريا
پر خواهم زد ، خواهم مرد
غم تو ، اين غم شيرين را
با خود خواهم برد

جيرجيرك به خرس ميگه دوستت دارم خرس ميگه الان وقت خوابه زمستونيه بعد صحبت مي كنيم خرس رفت خوابيد نمي دونست عمر جيرجيرك 3 روزه ....

اگر به یادم نباشی بازهم در یادتم
عشق یعنی محبت
محبت یعنی علاقه
علاقه یعنی دوستی
دوستی یعنی رسوایی
رسوایی یعنی بد نامی
بد نامی یعنی حقارت
حقارت یعنی تنهایی
تنهایی یعنی مرگ
مرگ لحظه ای به ارامش رسیدن

با ه

زاران گلبرگ وجودم وبا هزاران سیلاب های اشکم و با هزران شعله های گرم محبتم
شکوفه ای میسازم به نام محبت ودوستی وان را صمیمانه تقدیم به خوبتر از خوبان و عزیز تر از جانم میکنم
هنگا میکه در تاریکی شب ستارگان در فضای ارام میدرخشند
هنگامیکه مرغک بینوا با نوای شورانگیز احساسات خود را تعبیر مبکند
هنگامیکه نغمات جانسوز موسیقی از هر گوشه گوش میرسد و ان هنگام مرا یاد کن
هنگا میکه کبوتر پرشکسته در اشیان از ستم اسمان می نالد
هنگامیکه بلبل افسرده از وجود خزان به پای گل خاک بر سر میریزد
هنگامیکه پروانه ی سوخته بال با تشنج و اضطراب در راه شمع جان میدهد در ان هنگام مرا یاد کن

زهر ان نیست که جسم را به اتش بکشد
زهر انست که قلب را به اتش بکشد
زهر ان نیست که تو را بکشد
زهر ان است که زجر تو را بچشد
زهر ان نیست که در اب و غذا خالی کرد
زهر ان ست که در خون و جگر خالی کرد